Köpek deyip geçmemek lazım. Bildiğiniz gibi çok çeşidi vardır. Bunlar her yerde karşınıza çıkar, güzel kemik yalarlar. Sahibinin her dediğini yapan iki ayak üstü ateşte duranları vardır. Sahibinin yatağına gireni mi ararsın,sahibini ısıranıda gördük. Sonra nemi olur sokağa atılır bakımsızlıktan uyuz kapar, sesi cılız çıkar. Sonunda da kahrından geberip gider.

Kuduz olanları vardır en tehlikeli olanlarıdır. Her köşeden çıkarlar, yok olup gideceğini bilir. Etrafıma ne kadar zarar verirsem kardır diye kimi bulursa saldırır.

Sinsi köpekler vardır ki sessizce arkadan gelir ve ısırır. Karşısına çıkan güçlü birinden daima çekinir, kuyruğunu bacağının arasına alır ve çalılığın arkasına kaçar.

Dişi köpekler kuyruk salladımı peşine erkek köpekler takılır. Sokak ortasında saatlerce zevk-i sefa yaparlar. Bazıları da onlara gıpta eder, aynı şeyleri yaşamak ister.

Kimi köpekler yalılarda, malikhanelerde yaşarlar. Tüyleri parlak, renkleri sarışın, gözleri mavi, dişleri sivri, dilleri uzun, enseleri kalındır.Yüksek duvarların arkasında sesleri gür çıkar. Ama sokağa çıkmaya korkarlar, halkın arasına giremezler.Çünkü bilirler sıska çelimsiz biri onu halleder.

Hariçten gazel okuyan köpekler vardır ki o köpeklerde bir yerden havlama duydu mu başlar kendiside havlamaya. Oysa neden havladığını bile bilmez.

Köpeklerin eğitilmeleri basittir. Sokakta bulduğunuz bitli uyuzlu köpeği tedavi edip, karnını doyurup, barınak yapıp, eğitir, istediğiniz gibi tepe tepe kullanırsınız. İstediğiniz kişiye saldırtırsınız. Çünkü o bir itoğlu ittir. İti nereye götürürsen götür ittir. İtten hiç kuzu düşermi? İtten it düşer.

Köylüden yana toprak görmemiş,

İçkiden gayrıya dudak sürmemiş,

Ömür boyu serçe bile vurmamış,

Beni vuracakmış bak ite hele...